,,დილით 7 საათზე ვიღვიძებ, კვირაში ოთხი დღე ვმუშაობ, დანარჩენ სამ დღეს კი, ტაძარში ვმსახურობ" - ამბობს გიორგი ჯავახიშვილი, რომელიც 32-წლისაა. ის გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ სკრაში ცხოვრობს.

სამუშაო დღეებშიც დილით ლოცვების წაკითხვასაც ასწრებს. სოფელ სკრაში ოთხ დასთან და ერთ ძმასთან ერთად ცხოვრობს. სკოლის დამთავრების შემდეგ, სულ სხვა გეგმები ჰქონდა:

,,სკოლის დამთავრების შემდეგ მინდოდა ბავშვობის ოცნება ამესრულებინა და თეატრალურზე ჩამებარებინა, თუმცა დამიწუნეს. გასაუბრებაზე მისულს მითხრეს, რომ მეტყველების აპარატი არ მქონდა კარგი. შემდეგ გადავწყვიტე საქართველოს რკინიგზის ინსტიტუტში ჩამებარებინა, მამაჩემიც რკინიგზაში მუშაობდა. სწავლის გადასახადი იყო იაფი, თან დასაქმების რეალური შანსიც იყო. ჩავაბარე, წარჩინებული მოსწავლე ვიყავი. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, დავიწყე მუშაობა საქართველოს რკინიგზაში. რკინიგზის სადგურზე მგზავრებს ვუთითებდი, რომ ბილეთი სალაროში შეეძინათ. ყოველ ცხრა თვეში ხდებოდა ჩემი დაწინაურება. ბოლოს დამაწინაურეს კიდევ და ვმუშაობდი მემანქანის სამსახურში უფროსის პირად თანაშემწედ." - გვიყვება გიორგი.

რკინიგზაში მისი კარიერა იმ დროს დასრულდა, როდესაც რეორგანიზაცია გამოცხადდა და უმუშევარი დარჩა:

,,ამის შემდეგ ეკლესიაში დავიწყე სიარული და გავხდი სტიქაროსანი, შემდეგ მედავითნე. მსიამოვნებდა ეკლესიაში ყოფნა და წმინდანების ისტორიის კითხვა. ამავე პერიოდში დავამთავრე მეორე უნივერსიტეტი ბიზნესადმინისტრირების მიმართულებით. პარალელურად დავდიოდი ბინებზე და ვამზადებდი ბავშვებს ინგლისურში. თანხა იმდენად დაბალი იყო, რომ მერიდებოდა, ვერ ვუმატებდი თანხას. პარალელურად, მაგისტრატურაზე ვსწავლობდი" - - ამბობს გიორგი ჯავახიშვილი.

ბოლოს ადგილი გამოჩნდა რესტორან ,,ნიკალაში". ახლა მას ხშირად სწორედ ,,ნიკალაში" ნახავთ.

გიორგი ჯავახიშვილის ჰობია მოგზაურობა, ლაშქრობებზე საირული:

,,ზღვა მიყვარს და ზაფხული. არ მიყვარს ზამთრის კურორტები. მარტო ხეტიალი მიყვარს და წიგნების კითხვა. სამომავლოდ მინდა ბედნიერი ვიყო, მქონდეს სტაბილური შემოსავალი და ბევრი ვიმოგზაურო." - გვითხრა გიორგი ჯავახიშვილმა.

ავტორი: თათია გოლოშვილი