სოფელ თვაურებში მუშაობა თითქმის დასრულებული გვქონდა, ყოველ შემთხვევაში, ასე ვთვლიდით. გარკვეული გვქონდა, რომ ბუნებრივი აირის მილები წელიწადზე მეტია უფუნქციოდ გაეყვანათ, სასმელი წყლის ონკანი 45 კომლიან სოფელში 3 წერტილში იდგა, ამბულატორია აშენებულია, საბანკეტო და საქელეხო დარბაზი წლებია შენდება. ატმის მოსავალი, გაზაფხულის სეტყვის გამო, არ მოვიდა.  რამდენიმე ოჯახის პრობლემაც აღწერილი გვქონდა...

სწორედ, ამ დროს, ჩავიარეთ გელა თვაურის სახლთან, ღობის იქით, შევამჩნიეთ, რომ არაყს ხდიდა და მივესალმეთ. სოფლის შემოსასვლელში მდგარ მანქანისკენ მივდიოდით. გელა თვაურმა ცეცხლთან მიგვიპატიჟა.

სოფლის სტუმრებს ჭიშკართან ძაღლი შეგვეგება, სიმბა. ტალახიანი ფეხებით მოგვეფერა, მაგრამ ერთგულ მასპინძელს ჩვენც ბევრი მოვეფერეთ. გავიარეთ უშველებელი ხეივანი.

,,წელს 3 ტონა ყურძენი უნდა მოსულიყო, მაგრამ ერთი ტონაც არ მოვიდა. გაზაფხულის სეტყვამ დააზიანა" - გვეუბნებოდა მასპინძელი გზადაგზა. ცეცხლი უკვე გიზგიზებდა და ცხელი არაყიც იღვრებოდა ჭურჭელში.

,,ნაწყენი ვარ ამ მთავრობაზე" - პირველივე წინადადებაში მივხვდით, რომ ჩვენი მასპინძელი გულღია საუბრისთვის იყო მზად. ,,არა, ჩვენ პოლიტიკაზე სასაუბროდ არ მოვსულვართ" - ჩავეჭერით საუბარში. მე ჩემი გულისტკივილი მინდა გითხრათო, გვიპასუხა და ცეცხლის გარშემო პატარა სკამები დაგვიდგა.

გელა თვაური, მეუღლესთან ერთად, ზამთრის დადგომამდე, სოფელში ცხოვრობს. შვილები, თავიანთი ოჯახებით, დედაქალაქში ჰყავს.

,,თბილისში კი ვცხოვრობთ, მაგრამ ეს ბოლო ხანებია აქ გადმოვედით საცხოვრებლად. თუ მიწევს ქალაქში წასვლა, ჩემი მეუღლე აქ რჩება. თუ ჩემი მეუღლე მიდის ქალაქში, მე ვრჩები. არ ვტოვებთ აქაურობას. მინდა, რომ სოფელში პარნიკები გავაშენო, მაგრამ არავინ მეხმარება" - გვიყვება მასპინძელი.

ვიგებთ, რომ გელა თვაური წლების განმავლობაში გადამზიდავად მუშაობდა. ავტომანქანით რეისებს ქვეყნის თითქმის ყველა მეზობელ ქვეყანაში ასრულებდა. ცოტა ხნის წინ ეს მანქანა დაეწვა და, სწორედ, ეს გახდა სოფელში დაბრუნების ერთ-ერთი მიზეზი.

,,მანქანა დამეწვა ავტოსადგომზე, თბილისში. ვიღას არ ვთხოვე, სანაცვლოდ, მსგავსი მანქანის შეძენაში დამხმარებოდა, მაგრამ ვერაფერი მოვახერხე. ბანკშიც ვცადე სესხის აღება, მაგრამ არაფერი გამომივიდა. დავდიოდი თურქეთში, რუსეთში და ყველგან, შემოსავალი მქონდა, მაგრამ რაც ეს ქონება გამინადგურა, შემოსავალიც დავკარგე" - გვითხრა გელა თვაურმა. 

როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, გამყოფი ხაზის სიახლოვეს მდებარე სოფელში, ამჟამად, მცხოვრებმა გელა თვაურმა სოფლის მეურნეობის პროდუქტების მოყვანა დაიწყო.

,,ატმის ბაღებიც გავაშენე, მაგრამ მისი მოსავალიც გამინადგურდა. ყურძენი რა დღეშია, თქვენც კარგად ხედავთ. ზარალიც არავინ აანაზღაურა. გული იმაზე მწყდება, რომ სადაც კი მივედი, სამინისტროებში, არავინ დამეხმარა. გაზაფხულიდან ისევ შევეცდები მივხედო სოფელს. პარნიკების გაშენება მინდა, მაგრამ ვის მივმართო?!"

იხ. ვიდეო: