კასპის მუნიციპალიტეტის ერთ-ერთ სოფელში მეზობელმა მეზობელს გზა ქვევრებით გადაუკეტა.

დაზარალებული აცხადებს, რომ ქვევრები, რომელსაც ასევე ქვის კედელი აქვს შემოვლებული, სახელმწიფო მიწაზეა განთავსებული.

მისი მოთხოვნაა, რომ სახელმწიფომ გზა გაუთავისუფლოს და შეძლოს ტრანსპორტით სახლამდე მისვლა.

მოპასუხემ განმარტა, რომ მიწა 2017 წელს იყიდა, არაფერი აუშენებია. მისი განმარტებით, თუ მერია გზას გააკეთებს, გამოდის რომ მიწას ართმევენ.

დავა თავდაპირველად კასპში მაგისტ მოსამართლესთან განიხილეს.

დავის ფარგლებში ექსპერტიზა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროში ჩატარდა. დასკვნის მიხედვით, აღნიშნულ ტერიტორიაზე გზის აღდგენა შესაძლებელია, თუმცა ამისთვის საჭიროა ქვევრების აღება, გარკვეული ნაგებობების დემონტაჟი და შესაბამისი პროექტის მომზადება.

წერილობით პოზიციაში კასპის მუნიციპალიტეტის მერია მიუთითებდა, რომ სადავო ტერიტორიაზე გზის მოწყობა რთულია, რადგან სარწყავი არხიც გადის. მერიამ განაცხადა, რომ სარწყავ არხს ვერ გააუქმებდა გზის მოსაწყობად.

სასამართლოს პირველმა ინსტანციამ და შემდეგ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნიეს, რომ სადავო სივრცეში არსებული ნაგებობები უნდა მოიშალოს და გზა გაკეთდეს. გადაწყვეტილება უზენაეს სასამართლოში ქვევრების მეპატრონემ გაასაჩივრა.

უზენაესი სასამართლოს განმარტებით, მხოლოდ ქვევრების და კედლის მოშლა არ უზრუნველყოფს გზის რეალურ გახსნას, რადგან გზის მოწყობა საჭიროებს მუნიციპალიტეტის ჩარევა, პროექტის დამტკიცება და შესაბამისი ინფრასტრუქტურის გათვალისწინება. სასამართლოს აზრით, თუ გზა მაინც ვერ მოეწყობა, ნაგებობების დემონტაჟი სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარისი საფუძველი არ არის.

ამიტომ უზენაესმა თქვა თუ: მეზობლის ღობეც მოიხსნა, შენობაც დაინგრა და გზას მერია მაინც არ გააკეთდებს, მაშინ ასეთი სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საბოლოოდ, მერიამ უნდა მოიფიქროს რამე, თუ როგორ უნდა შეძლოს დაზარალებულმა სატრანსპორტო გზით სარგებლობა.

შედეგად, უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მთლიანად უარი უთხრა სარჩელს და დამატებით მოსარჩელეს დააკისრა 250 ლარის გადახდა ქვევრების მფლობელის სასარგებლოდ.